Olsun be insanlık ölsün, Irkımıza birşey olmasın...

    Ah benim canına yandığım ülkem,  uyandığım ilk saatlerden bu yana bütün sosyal medyada "will you be ankara"  isyanını görüyorum. Sen ankara olabildin mi?  Sen bu ülkenin çocuklarına,  kendi çocuklarına sahip çıkabildin mi de başkadından medet  umuyorsun...
     Bu ülkenin dört bir yanını tecavüzler, cinayetler, katliamlar sarmış ama sen istiyorsun ki senin ayağa kalkıp da hesap sormadığın bu ülke için, sende ufacık bir merhamet kırıntısı göremeyen bir umut ışığı göremeyen avrupalısı, asyalısı  sokağa dökülsün. Karamanda 1,2,3 rakam farketmeksizin seni isyan ettirmesi gereken ama 45 kişinin hayatı boyunca atlatamayacağı bir travma yaşamasına yol açan bir olay yaşandı. Belki haftalarca, aylarca örtbas edilmiş, duyurulmamış kimseye,  ve o aşağılık insan onu sırf kendi çıkarlarını korumak adına açığa çıkarmamış o kuruma minnettar yemiş, içmiş o güzelim masum yürekler yataklarında dört dönerken, başlarını yastığa koyduklarında, güzel hayallere dalması gerekirken başlarına ne geleceği düşünerek uykuya daldığında, o rahat rahat karşılıklı çıkar ilişkisine ( ki bunu yazarken bile bir çocuğun bütün hayatını mahfetmek nasıl hangi parayı, itibarın karşılığıdır diye yüreğim susmuyor)  duyduğu güvenle uyumuşken ve sen hala masumiyetin yok olmasına göz yumarak geleceğini yok eden kurumlara göz yumarak, çocuğunu korumayarak ırk peşinde koşmaya devam ediyorsun. Şimdi hep beraber hayal kuralım, Bir ülke düşünün, kadınları her tenhada tehlikede babalar kızlarını tek başına bir yere gönderdiğinde gözü hep telefonda aklı hep çocuğunda, sonra bir anne, çocuğu daha iyi bir okul kazansında geleceği ben yanında değilken garanti olsun diye ilkokuldan itibaren gönderdiği etüt merkezlerine artık içi rahat gönderemiyor. Bir abla,  kardeşi kaybolmuş günlerdir eve gelmiyor, abisine bakıyor şüpheli, babasına bakıyor kafası karışık hayır diyor yapmaz kıymazlar kendi canlarına polise gidiyor yapılan bütün araştırmalar abiyi işaret ediyor namusunu temizlemiş biricik abi, başına birşey geldiğinde telefona sarılıp yardıma çağıracağı abi onun katili olmuş. Okul, etütler, yüzlerce şubesi olan vakıflar, abiler, öğretmenler, eşler, en yakınlarımız...  Ve uyuyan bir ülke hala aynı ekmeği bölüştüğü insanların tabutlarına meraklı, ırk peşinde koşan bir halk...  Sen kendi evlatlarına bile sahip çıkmaktan aciz bir halk iken sana kim niye sahip çıksın, onlar kendi ülkelerine önce sahip çıktılar. Ölülerinin, kadınlarının, evlatlarının, geleceklerinin hesabını sordular,  Sonra kim ne destek verirse versin o zaten kurtarıcı değil destek oldu onlara sadece... 
    Sen ne kadar değer veriyor ve koruyorsan insanlarda o kadar değer veriyor ve sahipleniyor.  Herkes biliyor ki, sen orada ölen insanlara değil, ölen Türk insanlara üzülüyorsun, Sen ırkını insanınından önce tutarken gelip hiç kimse senin davana sahip çıkmaz.
  



Posted via Blogaway